…พ่อมองว่าสิ่งนี้ไม่ใช่เหตุการณ์ธรรมดา แต่เป็นเหตุการณ์ที่ยิ่งใหญ่ พ่อได้เริ่มเดินในเส้นทางที่ยากลำบาก พ่อต้องออกแรงวันแล้ววันเล่า แต่ละก้าวที่พ่อจะก้าวไป ไม่รู้ว่ามีอะไรอยู่ข้างหน้า ผ่านวัน ผ่านเดือน ผ่านปี ปีแล้วปีเล่า โครงการแล้วโครงการเล่า ก็ยังไม่ใช่! ผ่านการต่อต้านมากมาย และในเส้นทางเหล่านั้นพ่อคงรู้สึกโดดเดี่ยว เจ็บปวด ท้อใจ ผิดหวัง ทุกข์สุขปะปน เพราะพ่ออยู่ในวิถีของมนุษย์ที่ไม่รู้อนาคต มีเพียงเวลา ณ ปัจจุบันนั้นที่ทำอย่างดีที่สุด โดยปล่อยให้พระเจ้านำทางไป หากพ่อไม่ใช่ผู้มีความเชื่อก็ยากที่จะยืนหยัดในเส้นทางนี้ได้อย่างแน่นอน…